टिंगलम् ची पात्रं कमालीची लोकप्रिय झली होती – त्यांना ‘पुढे चाल’ देणं शक्य होतं. शिवाय ‘लग्न’ हा विषयही पुन्हा येऊ शकत होता. ‘कुर्यात सदा’ मध्ये अतुलचं लग्न जुळलं होतं... पण त्याची बहिण ‘माणिक’ लग्नाची होतीच. शिवाय ती स्त्री-मुक्तीवाल्या राणेबाईंची शिष्या असल्यामुळं तिचं लग्न... हा ‘हास्यस्फोटक’ विषय ठरू शकत होता. गोर्लेंनी दुसरा भाग लिहून पूर्णही केला. पहिल्या भागातील लंडननिवासी बापट दंपतीला परत लंडनला पाठवलं. या भागात राणेबाईंचं पदार्पण (म्हणजे प्रेक्षकांना दर्शन) झालं... राणेबाईंच्या भाच्याशी-राजाशीच माणिकचं लग्न जुळवायचं ठरलं... त्यात नेहमीप्रमाणे काही खुसपटं निघालीच. पहिल्या भागात गोर्लेनी ‘हुंडा मागाल तर धोंडा खाल’ हा संदेश दिला होता. या भागात आंतरजातीय विवाहाचा घाट घातला. अर्थात तोही खास त्यांच्या शैलीत. यात ‘गब्बर’च्या तोंडून – ‘जिसने किसिकी जात निकाली – गब्बरने उसकी खाल निकाली’ असा दम भरण्यात आला.
कुर्यात सदा टिंगलम् आणि कुर्यात पुन्हा टिंगलमचं एकत्र पुस्तक कॉन्टिनेन्टलनं प्रकाशित केलं... त्यामुळे महाराष्ट्र आणि महाराष्ट्रबाहेरची हौशी मराठी मंडळी गणेशोत्सवात,स्नेहसंमेलनात आजही दोन्ही नाटकांचे प्रयोग करीत असतात. किंबहुना हौशी कलाकारांची ही दोन्ही नाटकं अक्षरशः लाडकी झाली आहेत. ‘स्वरूपकुमारां’सह ‘पुन्हा टिंगलम्’ ची ‘व्हिडिओ कॅसेटही उपलब्ध आहे. मौज म्हणजे पक्त महाराष्ट्रातच नव्हे तर न्यूयॉर्क, लंडनच्या काही बुकस्टोअर्स आणि लायब्ररीजमध्ये ‘टिंगलम्’ च्या कॅसेटसना आजही मागणी असते. टिंगलमचे व्यावसायिक प्रयोग थांबले असेल तरी हौशी प्रयोग होतच राहतील. टिंगलमच्या कॅसेटसही मराठी घरांतून पाहिल्या जातील. मराठी रसिकांच्या भावविश्वात ‘टिंगलम्’ हे नाव नेहमीच सुखद, मिष्कील स्मृती जागवत राहील.
झलक (कुर्यात पुन्हा टिंगलम्)
